Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
(294) ภูผาแพรไหม
(293) ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
(292) ปราสาทหินพิมาย วิมายะปุระ
(291) ร้านสีเทา บางเสร่
(290) HTMS Chakri Naruebet เรีอรบหลวงจักรีนฤเบศร
(289) กิจกรรมวันอาทิตย์
(288) ที่พักสงฆ์สวนทิพย์ หลังน้ำท่วม
(287) ตลาดนัดศิลปะ
(286) ไปในเมืองกัน
(285) ป. ๔ ไปทัศนศึกษา
(284) มูลนิธิธรรมิกชน
(283) บ้านเราจะเฉาได้ไง
(282) ปีใหม่
(281) เมื่อเวลาล่วงผ่าน คืนวานไม่หวนกลับ
(280) กลับสู่มาตุภูมิ
(279) เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน
บันทึกช่วยจำ ถึงคนที่จะไม่มีวันลืม อีกกลุ่ม
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ฉบับไม่มีต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพหนีน้ำท่วม มหาวิกฤตอุทกภัย 2554
(278) คิดถึงเธอจัง

 
 
Favourites Diary
 
   
 



 

(293) ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ความเดิมนับแต่ปี 2551 ดิฉันได้ตัดสินใจเรียน มสธ.

ด้วยว่า ตนเองสนใจ ใคร่รู้ ดูมีเรื่องชวนให้ติดตามเป็นอย่างยิ่ง 

กับเรื่องความปลอดภัยของพนักงานในบริษัท

วิชาที่เรียน เขาเรียกชื่อเล่นกันว่า "จอปอ"

หรือที่เรียกกันเต็มๆ ว่า "เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยระดับวิชาชีพ" นั่นล่ะค่ะ

 

ในสถานประกอบการในปัจจุบัน

เขาบังคับกันว่า ต้องมี จป.วิชาชีพ เพื่อที่จะดูแลในเรื่อง

อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

 

ดิฉันแปลตามตัวเป๊ะๆ ว่า อาชีวะ สมาส กับ อนามัย

อาชีวะ ก็อาชีพ ส่วนอนามัย หมายถึง ความไม่มีโรค ถูกสุขลักษณะ

 

โอว น่าเรียนอย่างแรง ในเมื่อทำงานกับผู้คน

การได้สนใจใฝ่รู้ศาสตร์แขนงนี้ ที่เป็นเรื่องของความปลอดภัย ถูกสุขลักษณะ

ของผู้ประกอบอาชีพ ย่อมนำมาซึ่งความเจริญเป็นแม่นมั่น

ดิฉันแอบคิดในขณะนั้นด้วยหัวใจลิงโลด

 

แต่เมื่อเรียนไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ และ เรื่อยๆ

วิชาปราบเซียนก็ปรากฏตัว ให้ดิฉันต้องตระหนักด้วยความตระหนก

นั่นก็เพราะ ดิฉันเป็นหญิงอ้อนแอ้น แป้นแล้น ชอบของสวยงาม

ไม่เคยสนใจ หรือใส่ใจในเรื่องเครื่องไม้ เครื่องมือ

วัดสงวัดเสียง วัดแสง ความร้อน ฝุ่นเฝิ่น

เหล่านี้ไม่เคยมีในความคิด

วิชาไหนที่ว่ายาก พิษวิทยา สถิติ เหรอ บ่ได้ยั่น

ดิฉันผ่านเรียบเพียงแค่การลง ๑ ครั้ง

แต่ไฉน วิชา สุขศาสตร์การประเมิน นั้น--จึงทำร้ายความมุ่งมั่น

ของดิฉันได้จนเกือบหมดสิ้น

เดชะบุญว่า ในการลงทะเบียนอีกครั้งเป็นครั้งที่ ๓ นั้น

ดิฉันสอบผ่านได้เสียที

 

วิชาสุขศาสตร์ที่ว่า ใช้เวลาในการต้องไปอยู่ที่ มหาวิทยาลัย ถึง ๔ วัน

ก็แทบหมดวันลา กระทั่งไม่สามารถลง ประสบการณ์วิชาชีพได้ในปีเดียวกัน

ทั้งนี้เพราะหยุดหายวาบ หายวาบ ไปเช่นนี้ ไม่ค่อยดีนัก

ต้องไม่ลืมว่า ปี ๕๓ ดิฉันลาผ่าตัดแขนซ้ายไป นั่นก็หยุดไป ๑ เดือน

ปี ๕๔ เป็นไข้เลือดออก หยุดไปอีก ๒ สัปดาห์

แถมน้ำท่วม อพยพไปต่างจังหวัดอีก ๑ เดือน

มันเยอะไปมั้ย คุณกัลยร๊ากกกก ดิฉันแอบตั้งคำถามในใจ

 

และประสบการณ์วิชาชีพ ก็เป็นอีกวิชา

ที่ต้องไปค้างที่มหาวิทยาลัยอีก ๕ วัน

โอ้ว พระเจ้า ไม่นะ ไม่จริง มันเยอะไปหรือเปล่า

ดิฉันเฝ้าครุ่นคิด

 

รหัสวิชา 54111 จึงเป็นรหัสที่ดิฉันได้ตัดสินใจลงทะเบียนในปีนี้

เมื่อรู้ผลว่า ผ่านสุขศาสตร์การประเมินแล้ว

 

วันแรกดิฉันเดินทางเข้าสู่รั้วเขียวทอง (มสธ. น่ะแหละค่ะ) 

ด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น เหมือนพจมานหิ้วกระเป๋าเข้าบ้านทรายทองฉะนั้น

อ๊ะ เขานัดกันที่ห้องประชุม วิทยทัศน์ อ้ะ ไปก็ไป

ทันทีที่ได้เวลาเริ่มการปฐมนิเทศ

เราก็ต้องฝึกร้องเพลงสถาบันกันก่อนเลยทีเดียว

ดิฉันอึดอั๊ด อึดอัด ก็ร้องไม่เป็น ไม่เคยได้ยิน แล้วจะต้องร้องๆๆๆๆ

ไม่นะ ไม่เอา ไม่ชอบ

 

หัดร้องไปได้สัก ๓ เพลงกระมัง

คราวนี้ก็แยกย้ายเข้าตามกลุ่ม ตามห้อง

ดิฉันได้อยู่ห้อง ๕ แหม แอบดีใจ ห้อง ๕ และ ปี ๕๕ วุ๊ยยยย น่าจะดี

จะดีกว่านี้ หากได้อยู่กับอาจารย์ที่ปรึกษา ชื่ออจ. ภวัต

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ดิฉันคิดต่อไปอีก เพราะท่านนี้แหละ ทำให้เข้าใจเรื่องการวัดความร้อน

แตกฉาน ชอบๆๆๆๆ อยู่กะอาจารย์ได้มั้ยละค่ะ คุณพระคุณเจ้า

แน่ะ มีแอบขอพระ

 

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ตอนไปชะเง้อตะกายบอร์ด (เพราะดิฉันเตี้ยไปหรือไรนี่ 555)

พลันสายตาก็ไปป๊ะกันแฮ๋มกับชื่อ อจ. ที่ปรึกษา

กรี๊ดดดดด อจ. ภวัต  เลิศสุธน   ได้แล้ว

ระล่ำระลัก โทร. หาสามี "พ่ออำจ๊ะ ได้แล้ว"

สามีคงงงไปเล็กน้อย เพราะภริยาของคุณเธอ

ออกอาการปรีดาปราโมทย์ อะไรซะขนาดนั้น

แต่เขาเข้าใจธรรมชาติของดิฉันดี

ลงว่า หากได้ตามคิด ชีวิตจะสุขสันต์ ขึ้นมาในทันใด

 

ใครๆ ก็เข้าห้องกันหมด ดิฉันก็ค่อยๆ คลำหาทางไปห้อง ๕ ที่ว่า

เปิดปิ๊งเข้าไป อู๋ยยยย นั่งกันเป็นวงกลมกันเชียว สักประมาณ ๒๐ หรือ ๓๐ คนละมัง

เลือกนั่งข้างแม่หนูคนสวยตรงนี้แหละ

นั่งปุ๊บ ดิฉันก็ต้องกราดเรดาร์ปั๊บ เอ๊ะ แม่หนูคนสวยคนนี้คุ้นแฮะ

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ท่านที่มาแวะอ่าน พึงทราบว่า

มสธ. เป็นมหาวิทยาลัยเปิด ดังนั้นการจะได้เจอใครต่อใคร

มักจะไม่ใช่เรื่องเกิดขึ้นได้ หากไม่นัดแนะกัน

เพราะส่วนใหญ่ ความเป็นไปของนักศึกษาที่ไม่ได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย

ก็ย่อมเป็นไปตามทางของแต่ละบุคคล

 

แต่เอ๊ะ แม่สาวสวยข้างดิฉันนี่แหละ ดิฉันจำได้ เราเจอกันที่

การฝึกสุขศาสตร์การประเมิน ครั้งที่ ๒ ที่ดิฉันลงเรียนไปเมื่อสองปีที่แล้วนี่นา

แม่นแล้ว "น้องเอ" วิศวกรสาวจาก "ดับเบิลเอ" แน่นอน

 

เริ่มและ--เริ่มมีความหวัง อย่างน้อยการเรียนก็น่าจะผ่านไปด้วยดี

มิใย ที่สามี ซึ่งผ่านวิชานี้ไปก่อน จบรับปริญญาบัตรไปเรียบร้อย

ทั้งที่มาเรียนเป็นเพื่อนดิฉันแท้ๆ  จะบอกว่า

"วิชานี้ เกิดขึ้นเพื่อสร้างความเป็นลูกเขียวทอง

ให้มีความผูกพันกับมหาวิทยาลัย เขาสร้าง Unity ด้วยเวลาแค่ ๕ วัน"

แต่ดิฉันก็ยังไม่เห็นฝั่งเลยว่า "แล้วมันจะง่ายตรงไหนนี่"

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

เพราะนับแต่เข้าไป ก็ต้องนั่งทำงานเป็นกลุ่ม

ระดมสรรพวิทยาที่ได้ศึกษาเล่าเรียนมา ทำงานที่เป็นลักษณะ

การเขียนรายงานเกี่ยวกับ สภาพการณ์ที่ได้รับโจทย์

ในฐานะที่เป็น จป.วิชาชีพ เราจะมีทางแก้ไข ปัญหาเรื่องเสียงดัง

ฝุ่นเยอะ ควันพิษ สารพิษ ได้อย่างไรบ้าง

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

แผนงาน ทำกันเป็นเรื่องเป็นราว นำเสนอ ออกไปพูด

แบ่งงาน ค้นคว้า สลับกับต้องไปเข้าห้องประชุม

ฟังบรรยายพิเศษในตอนกลางคืน หัดร้องเพลงมหาวิทยาลัยไปด้วย

 

เวลา ๕ วัน จึงผ่านไป ไวเหมือนโกหก

ดิฉันได้รับการมอบหมายให้เป็นคณะกรรมการรุ่น

ร่วมกับนักศึกษาของทั้งภาควิชาอาชีวอนามัย และ ภาควิชาสาธารณสุข

ซึ่งเราอยู่ในคณะเดียวกัน ในชื่อ "วิทยาศาสตร์สุขภาพ"

 

การเป็นกรรมการรุ่นก็ต้องเข้าไปทำงานเรื่องการจัดงาน "สาระสังสรรค์"

เป็นงานที่เหมือนพวกงานบายเนียร์ งานปัจฉิมนิเทศ ทำนองนั้นค่ะ

นักศึกษาจัดขึ้นเพื่อกราบขอบพระคุณอาจารย์ที่ท่านได้สอนเรามา

ตลอดระยะเวลาหลายปี และรวมกันเพื่อให้เกิดความกลมเกลียวในหมู่ว่าที่บัณฑิต

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

คงเพราะดิฉันเป็นเพียงหญิงเดียวในคณะกรรมการ

แถมทำอะไรก็ไม่น่าจะเข้าแก๊ป ก็ฟังๆ นิ่งๆ ปฏิบัติตามคำสั่งท่านประธานรุ่นไป

ท่านประธานนั้น มาจากภาควิชา สาธารณสุขศาสตร์ อยู่ห้องอื่น

แต่อายุท่านก็มากแล้ว

ฃณะที่การประชุมของกรรมการดำเนินในเย็นก่อนที่จะมีงาน

ในห้องประชุม พิทยพัฒน์ ซึ่งเป็นห้องของคณะเราเอง

งานจะเริ่มประมาณสัก ๑๘.๓๐ น.

ขณะนัดแนะกัน ก็อดไม่ได้ที่จะเสนอท่านว่า พิธีกรจะเชิญประธานรุ่น

ให้กล่าวรายงานกับอาจารย์ จึงเป็นอนุสนธิทำให้

ท่านประธานรุ่น ถามดิฉันว่า "ถ้างั้นเป็นพิธีกรคู่ได้รึเปล่า"

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ดิฉันแอบลิงโลด ได้แต่ก้มหน้าอ้อมแอ้ม "ได้ค่ะ" ด้วยเสียงแผ่วเบา

เพราะอย่างน้อย คนหลายร้อยในห้อง ที่เราไม่คุ้นเคยเลย

เราจะเอาอยู่มั้ยหนอ อันนี้คือความกังวล

 

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

งานเริ่มขึ้น นักศึกษาที่ไม่ได้มีกิจกรรมการแสดง

ทยอยกันเข้ามานั่งในห้องประชุม

ดิฉันหันไปเห็นผู้คนเดินเข้ามา จึงต้องเริ่มบทบาทของพิธีกร

เพื่อไม่ให้เกิดสุญญากาศ

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

นัดแนะกันว่า ผู้แทนแต่ละห้อง จะเชิญของขวัญและมาลัย

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

เพื่อมากราบอาจารย์อย่างไร

คณะกรรมการด้านล่าง ยังคงส่งซิกมาว่า

"ยังเริ่มไม่ได้นะครับ อาจารย์ท่านยังมาไม่ครบ"

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

เอาล่ะซี แปลนนี้ ถึงจะคิดอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่างานจะสายไปอีก

ดิฉันก็เริ่มแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

วันแรกเรามา เขาให้เราร้องเพลง

ถ้างั้นเราก็เอามุขร้องเพลงนี่แหละฟระ มาใช้

พิธีกรชายที่คู่กัน ดิฉันคงไม่ได้นัดแนะอะไรกับเขาได้แล้ว

แก้ปัญหาตรงนี้ก่อน หันไปที่กลุ่มตัวเอง

ดึงออกมาเลย น้องรัก "คุณนุชา" มาช่วยพี่หน่อยเหอะ

คุณนุชา ทำหน้าปูเลี่ยนมาก ปฏิเสธไม่ร้องอย่างเดียว

ดิฉันคะยั้นคะยอ ร้องเลยค่ะ หาตัวช่วย หาใครมาเลย

พลางนึกในใจ ถ้าพี่นุชาไม่ร้อง คราวนี้คนต่อไปก็ต้องไม่ร้องล่ะวะ

ไม่ได้ ไม่ได้ ต้องทั้งบีบ ทั้งบังคับให้สำเร็จ

คุณน้องนุชา ก็ช่างเหมือนเทพเจ้ามาโปรด

โดยปราศจากสคริปต์ คุณน้องบอกในไมโครโฟนไปที่ห้องคอนโทรล

ผมอยากร้องเพลงมหา'ลัย ขอดนตรีด้วยครับ

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

รอดอย่างกะปาฏิหาริย์กันเลยทีเดียว

ทันทีที่ดนตรีขึ้น ทั้งห้องร้องเพลงมหาวิทยาลัยด้วยเสียงกระหึ่ม

พร้อมตบมือเป็นจังหวะ ดิฉันขนลุก ทำไมเลือดเขียวทองมันฉีดซ่านไปทั้งร่าง

เพลงที่เราเคยปฏิเสธหนักหนาว่า ร้องไม่ได้ ไม่อยากร้อง ร้องไม่เป็น

บัดนี้ เพลงนั้นดังก้องอยู่รอบตัว ดิฉันเชื่อว่าคนที่อยู่ในห้องนั้นวันนั้น

ย่อมรู้สึกไม่แตกต่างไปจากที่ดิฉันรู้สึก

เราร้องเพลงออกมาจากหัวใจ และเหมือนเป็นคำปฏิญาณว่า

จะปฏิบัติดี และนำความรู้ที่ได้ไปทำประโยชน์ให้สังคม

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ดิฉันเรียกวิญญาณของพิธีกรบริษัทเล็กๆ ที่คลุกอยู่แต่กับ

หมู่มวลเพื่อนพ้องที่คุ้นเคยในบริษัท

ออกมาเป็นอีกบทบาทที่ทำงานพิธีกรให้เพื่อนๆ ที่ส่วนใหญ่ไม่คุ้นกัน

แล้วดำเนินรายการในช่วงพิธีการนั้นไปได้ตลอดรอดฝั่ง

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

คิดถึงโซเพีย โคว์ และ พี่ปุ้มสุดหัวใจ ที่คนแรกเป็นครูสอนพูด

ที่สิงคโปร์ ส่วนคนหลังเป็นคนส่งให้มีโอกาสไปอบรมการเป็นเทรนเน่อร์

 

หลังจากพี่นุชาจบเพลงไปแล้ว ภูเขาน้ำแข็งของนักศึกษาย่อมทะลายลง

ดิฉันเชิญเพื่อนคนใดออกมา ก็ดูจะลื่นไหล และไปได้สวย

ทั้งตลก ทั้งตอบโต้กันอย่างมีรสชาติ สร้างเสียงหัวเราะให้งานไม่น่าเบื่อ

 

ดิฉันประทับใจการฝึกอบรมประสบการณ์วิชาชีพครั้งนี้อย่างยิ่ง

จากจุดที่ไม่คาดคิด มาถึงจุดที่ไม่อยากให้วันเวลาจบลง

เมื่อเราทุกคนเสร็จสิ้นการฝึกอบรม

ทุกคนต้องต่างอำลาเพื่อกลับสู่ชีวิตเดิมของตน

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

ดิฉันยังคงเก็บภาพความเอื้ออาทร

และรักใคร่ในหมู่พี่น้องนั้นไว้อย่างไม่เลือนหาย

ด้วยหัวใจอิ่มเอม และทำให้ยิ้มอย่างมีความสุขทุกครั้ง

ที่นึกถึงเพื่อนๆ และอาจารย์ที่ได้พบกัน

เมื่อเดือน ๕ ปี ๕๕ และที่ห้อง ๕ แห่งนั้น

 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
 293 ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย

     Share

<< (292) ปราสาทหินพิมาย วิมายะปุระ(294) ภูผาแพรไหม >>

Posted on Sat 16 Jun 2012 23:14


There's a secret about your post. ICIKYTTHTBY
Ouali   
Fri 11 Apr 2014 18:55 [6]
 

Superior thinking deerastontmd above. Thanks!
Danushka   
Fri 11 Apr 2014 17:16 [5]
 

There is a critical shortage of invfrmatioe articles like this.
Sarah   
Fri 11 Apr 2014 1:55 [4]
 

God, I feel like I shuold be takin notes! Great work
Alessandro   
Sat 10 Aug 2013 16:11 [3]
 

You're the grseteat! JMHO
Derrik   
Sat 10 Aug 2013 15:48 [2]
 

Felt so hopeless looking for answers to my quti.sons.t.uneil now.
Jomskie   
Thu 8 Aug 2013 14:47 [1]
 



Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn