Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
(294) ภูผาแพรไหม
(293) ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
(292) ปราสาทหินพิมาย วิมายะปุระ
(291) ร้านสีเทา บางเสร่
(290) HTMS Chakri Naruebet เรีอรบหลวงจักรีนฤเบศร
(289) กิจกรรมวันอาทิตย์
(288) ที่พักสงฆ์สวนทิพย์ หลังน้ำท่วม
(287) ตลาดนัดศิลปะ
(286) ไปในเมืองกัน
(285) ป. ๔ ไปทัศนศึกษา
(284) มูลนิธิธรรมิกชน
(283) บ้านเราจะเฉาได้ไง
(282) ปีใหม่
(281) เมื่อเวลาล่วงผ่าน คืนวานไม่หวนกลับ
(280) กลับสู่มาตุภูมิ
(279) เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน
บันทึกช่วยจำ ถึงคนที่จะไม่มีวันลืม อีกกลุ่ม
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ฉบับไม่มีต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพหนีน้ำท่วม มหาวิกฤตอุทกภัย 2554
(278) คิดถึงเธอจัง
(278) ป่วยซะแล้ว--ลูกสาวแม่
(277) เสาร์แสนสุข
(276) เยี่ยมห้องเรียนหนูแพรวา
(275) ขาวกับดำ
(274) ลูกรักของแม่
(273) ตรวจกระดูกกรณีพิเศษ
(272) คิดถึงอาเร
(271) กีฬาสีป. 4
(270) กิเลสที่ต้องกำจัด
(269) กล้องและเลนส์ของช้าน
(268) เด็ก ป.4 _กำลังสอบ
(267) วันคืนที่เนิ่นนาน
(266) หมอฟันที่บ้าน
(265) ทำอะไรบ้างนะ

 
 
Favourites Diary
 
   
 



 

(279) เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน

ชื่อคงบอกยี่ห้ออยู่แล้วว่าเป็นลูกอีสาน

เพราะผ้าไหมแพรวา มีที่ภาคนี้เท่านั้นแหละ

หนูแพรวามีความสุขสุดฤทธิ์กับการได้อพยพมาที่นี่

ทั้งที่ตอนแรกกะไว้ว่า จะพาไปทะเลตามระเบียบ

แต่เฝ้ารอข่าวน้ำท่วมจนเครียดแทบจะอาเจียนอยู่ที่ดอนเมือง

 ไม่ต้องคิดกันละว่าจะสะแอ๋มไปไหนกันได้

 279 เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน 279 เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน 279 เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน

 
 

เมื่อตัดสินใจอพยพโยกย้ายกันมาที่นี่

เธอเลยมีความสุข วี๊ดวิ้ว ยิ่งกว่าใครๆ

 279 เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน 279 เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน

วันเสาร์สายๆ พอมีเวลาว่าง ป้าแหม่มก็ขับรถพาไปที่ใกล้ๆ

 ที่เขื่อนอุบลรัตน์ กับภูเก้า ภูพานคำ

อยู่ตรงไหน แม่อ้อมไม่ทราบหรอกค่ะ

เธอพาไปไหนก็ไปกัน อาทิตย์นั้นคุณย่ายังมิได้ป่วย

มีแม่บ้านมาช่วยดูแลให้ประมาณ 2-3 ชั่วโมง

การเดินทางแถบนี้ก็ไปเร็ว มาเร็ว ไม่เหมือนกทม.

 279 เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน

 
 279 เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน
 

ป้าแหม่มบ่นอยากให้มาใช้ชีวิตอยู่ที่ขอนแก่น

โห กว่าลูกสาวจะสอบเข้าสาธิตเกษตรได้

เสียดายยิ่งชีพเลยนะเพื่อน ท่าทางจะตัดใจไม่ลง

แม้ที่นี่จะมีสาธิตมข. ก็เหอะ

 

แต่ผู้คนที่นี่น่ารักสุดจะบรรยาย

เวลาเราเดินไปมาอยู่ในโรงพยาบาล

ลิฟท์ที่นี่ คนเข้ามาใหม่ก็จะกล่าวสวัสดี

คนยืนอยู่ก็ยิ้มแย้ม ต้อนรับผู้เข้ามาใหม่

ลองเป็นลิฟท์ที่กทม. ดูบ้างสิ

หน้าเฉยซะยิ่งกว่าจ่าเฉยซะอีก 555

ชีวิตคนต่างจังหวัดกับชีวิตคนเมืองกรุง

ดูห่างกันเยอะทีเดียว

 

วันก่อนเจอคุณลุงพนักงานเวรเปลทักทายว่า มาจากไหนกัน

แม่อ้อมตอบคุณลุงไปว่า "เราเพิ่งอพยพมาจากกทม.ค่ะ"

เท่านั้นแหละ คุณลุงสวมหัวใจตัวแทนชาวขอนแก่นทันที

"อยากฝากถึงพี่น้องชาวกรุงเทพที่ประสบกับภาวะน้ำท่วม

คนขอนแก่นห่วงใย เอาใจช่วยนะครับ

ขอให้น้ำลด ขอให้มีกำลังใจ

พวกผมถึงจะอยู่ที่นี่ แต่เราเข้าใจและเอาใจช่วยครับ"

 

แม่อ้อมซาบซึ้งใจเหลือเกิน

คำพูดเล็กๆ ของคนเล็กๆ

ยิ่งใหญ่ และ เปี่ยมพลัง

ทำให้เราชุ่มชื่นจนมิอาจหาคำบรรยายใดๆ

 

ยังไม่รวมเจ้าหน้าที่แพทย์ พยาบาล คนทำความสะอาด

แม่ค้าในโรงอาหารของโรงพยาบาล

ที่เห็นสองแม่ลูกใส่ชุดประจำชาติอยู่ 2 ชุด

สลับไปมา ออกมาหาซื้ออาหารกลางวันบ้าง

อาหารเย็นบ้าง แล้วพวกเขาพยายามยิ้มแย้มทักทาย

แถมรู้ซะด้วยว่าต้องพูดภาษากลาง ไม่ส่งภาษาอีสานมาหา

เมืองเล็กๆ เมืองนี้ ช่างเปี่ยมด้วยน้ำใจ

จึงขอขอบคุณทุกน้ำใจไมตรีไว้ ณ. ที่นี้นะคะ

     Share

<< บันทึกช่วยจำ ถึงคนที่จะไม่มีวันลืม อีกกลุ่ม(280) กลับสู่มาตุภูมิ >>

Posted on Tue 15 Nov 2011 15:46


That takes us up to the next level. Great ponigst.
Romina   
Sat 10 Aug 2013 16:42 [2]
 

That's a knowing answer to a diiufcflt question
Thaina   
Thu 8 Aug 2013 20:36 [1]
 



Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn