Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
(294) ภูผาแพรไหม
(293) ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
(292) ปราสาทหินพิมาย วิมายะปุระ
(291) ร้านสีเทา บางเสร่
(290) HTMS Chakri Naruebet เรีอรบหลวงจักรีนฤเบศร
(289) กิจกรรมวันอาทิตย์
(288) ที่พักสงฆ์สวนทิพย์ หลังน้ำท่วม
(287) ตลาดนัดศิลปะ
(286) ไปในเมืองกัน
(285) ป. ๔ ไปทัศนศึกษา
(284) มูลนิธิธรรมิกชน
(283) บ้านเราจะเฉาได้ไง
(282) ปีใหม่
(281) เมื่อเวลาล่วงผ่าน คืนวานไม่หวนกลับ
(280) กลับสู่มาตุภูมิ
(279) เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน
บันทึกช่วยจำ ถึงคนที่จะไม่มีวันลืม อีกกลุ่ม
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ฉบับไม่มีต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพหนีน้ำท่วม มหาวิกฤตอุทกภัย 2554
(278) คิดถึงเธอจัง
(278) ป่วยซะแล้ว--ลูกสาวแม่
(277) เสาร์แสนสุข
(276) เยี่ยมห้องเรียนหนูแพรวา
(275) ขาวกับดำ
(274) ลูกรักของแม่
(273) ตรวจกระดูกกรณีพิเศษ
(272) คิดถึงอาเร
(271) กีฬาสีป. 4
(270) กิเลสที่ต้องกำจัด
(269) กล้องและเลนส์ของช้าน
(268) เด็ก ป.4 _กำลังสอบ
(267) วันคืนที่เนิ่นนาน
(266) หมอฟันที่บ้าน
(265) ทำอะไรบ้างนะ
(264) รายการคนสู้โรค-โรคหืดหอบ
(263) ราชบุรีที่หวนคำนึง
(262) ความทรงจำที่เพชรบุรี

 
 
Favourites Diary
 
   
 



 

บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ต่อ)

เป้าหมายที่ตั้งใจในแผนแรก

คือคอนโดที่สะพานควาย

และที่นั่นอยู่ชั้น 3 อาจทำให้เราพาคุณย่า

ขึ้นลงได้ไม่สะดวกหากมีปัญหาอื่นๆ

บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ ต่อ

เช่นนั้นสิ่งที่คิดต่อไปก็คือ--โคราช

ซึ่งเป็นบ้านพักทหารของคุณอา ลูกคนที่ 2

อยู่ในค่ายสุรนารี และมีรพ. ค่ายสุรนารีใกล้ๆ

 

จากนั้นติดต่ออจ. แหม่ม ปรึกษาถึงแผน 3

ที่ต้องเตรียมไว้หากแผน 1, 2 ไม่ผ่าน

แล้วก็จริงดังคาด

บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ ต่อ

วันที่เราเดินทางออกจากกรุงเทพ

รถของคุณอา แม้จะเป็น Honda Accord

กว้างขวางกว่า Civic ของแม่อ้อมเป็นไหนๆ

แต่คุณย่าซึ่งมิได้เดินทางไกลเช่นนี้มาหลายปี

ออกอาการเหนื่อยอ่อนมาก

 

เส้นทาง กทม. มอเตอร์เวย์ ฉะเชิงเทรา

แล้วเข้ากบินทร์บุรี เพื่อไปออกวังน้ำเขียว

มากกว่าเดิมถึง 2 เท่า

บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ ต่อ

8 ชั่วโมงเต็มๆ ที่เราใช้ไปในการเดินทาง

เมื่อไปถึงบ้านพักทหาร ซึ่งแม้จะเป็นบ้าน

ของระดับนายพล แต่ก็ยังคงเป็นบ้านโบราณ

มีบันไดขึ้นลงไม่น้อยกว่า 10 ขั้น

 

เราแทบหมดแรงกันตรงนั้น

เพราะบันไดสูงมาก ต้องประคองกึ่งอุ้มคุณย่า

ไม่มีสิ่งใดต้องตัดสินใจอีกแล้ว

แผน 3 แน่นอนที่เป็นที่หมาย

บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ ต่อ

วันรุ่งขึ้นหลังจากหลานๆ ลูกของลูกชายคนโต

ซึ่งเติบโตกันอยู่ที่โคราช

พากันมาเยี่ยมให้กำลังใจคุณย่า

ทั้งเอ บี บอย และเอ๊ด

 

คุณย่าก็ขึ้นรถตู้เช่าเหมาจากโคราช

มาที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น ในตอนสาย

กว่าเราจะถึงหมู่บ้านศูนย์แพทย์

ก็ปาเข้าไป บ่ายสองกว่า

 

คุณย่าอาเจียน และนอนหมดแรง

แหม่ม ซึ่งเป็นอาจารย์แพทย์อยู่ที่มข.

ตระเตรียมบ้านหลังนี้ไว้ให้พวกเราโดยเฉพาะ

 

จากนั้นรายการเยี่ยมศูนย์อพยพชั่วคราว

ก็เริ่มเป็นระยะ

เริ่มจากพี่ป้อม และครอบครัว

พี่สาวของคุณพ่ออำ

มารับหลานไปรับประทานไข่กะทะเป็นปฐมฤกษ์

และส่งกับข้าวจากร้านอร่อยต่างๆ ให้ทุกเย็น

 

หมอต่อม และครอบครัว

คุณพ่อ คุณแม่ของอจ.แหม่ม

น้องสาวของแหม่ม ดร. ศรัญญา

แม่เล็ก เพื่อนรักจากหนองคาย

ก็มาหาถึงที่นี่พร้อมแหนมเนือง ไส้กรอก กุนเชียง

เป็นเสบียงกรังให้ผู้อพยพสำรองไว้รับประทาน

 

อาหาร ผลไม้ ของหวาน ของคาว

พวกเราได้รับจากท่านเหล่านี้ไม่เคยขาด

แน่นอนว่ามิใช่เพียงความรู้สึกขอบคุณ

แต่เรารู้สึกซาบซึ้งและทำให้หัวใจที่สะบักสะบอม

จากภาวะที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะรุนแรงขนาดนี้

บรรเทาเบาบางไปอย่างมากมาย

 

แต่แล้วเส้นทางนี้ก็มิได้โรยด้วยดอกกุหลาบ

เมื่อคุณย่าเริ่มมีอาการป่วยหลังจากที่ใช้ชีวิต

อยู่ที่ขอนแก่นได้ 2 สัปดาห์

     Share

<< บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพหนีน้ำท่วม มหาวิกฤตอุทกภัย 2554บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ฉบับไม่มีต่อ) >>

Posted on Thu 10 Nov 2011 8:54


That's a subtle way of thiiknng about it.
Rida   
Sat 10 Aug 2013 15:13 [2]
 

Gee whiz, and I thgohut this would be hard to find out.
Rojar   
Sat 10 Aug 2013 14:16 [1]
 



Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn