Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
(294) ภูผาแพรไหม
(293) ประสบการณ์วิชาชีพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
(292) ปราสาทหินพิมาย วิมายะปุระ
(291) ร้านสีเทา บางเสร่
(290) HTMS Chakri Naruebet เรีอรบหลวงจักรีนฤเบศร
(289) กิจกรรมวันอาทิตย์
(288) ที่พักสงฆ์สวนทิพย์ หลังน้ำท่วม
(287) ตลาดนัดศิลปะ
(286) ไปในเมืองกัน
(285) ป. ๔ ไปทัศนศึกษา
(284) มูลนิธิธรรมิกชน
(283) บ้านเราจะเฉาได้ไง
(282) ปีใหม่
(281) เมื่อเวลาล่วงผ่าน คืนวานไม่หวนกลับ
(280) กลับสู่มาตุภูมิ
(279) เยือนถิ่นแผ่นดินอีสาน
บันทึกช่วยจำ ถึงคนที่จะไม่มีวันลืม อีกกลุ่ม
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ฉบับไม่มีต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ต่อ)
บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพหนีน้ำท่วม มหาวิกฤตอุทกภัย 2554
(278) คิดถึงเธอจัง
(278) ป่วยซะแล้ว--ลูกสาวแม่
(277) เสาร์แสนสุข
(276) เยี่ยมห้องเรียนหนูแพรวา
(275) ขาวกับดำ
(274) ลูกรักของแม่
(273) ตรวจกระดูกกรณีพิเศษ
(272) คิดถึงอาเร
(271) กีฬาสีป. 4
(270) กิเลสที่ต้องกำจัด
(269) กล้องและเลนส์ของช้าน
(268) เด็ก ป.4 _กำลังสอบ
(267) วันคืนที่เนิ่นนาน
(266) หมอฟันที่บ้าน
(265) ทำอะไรบ้างนะ
(264) รายการคนสู้โรค-โรคหืดหอบ
(263) ราชบุรีที่หวนคำนึง
(262) ความทรงจำที่เพชรบุรี
(257) ของเล่นของใคร

 
 
Favourites Diary
 
   
 



 

บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพหนีน้ำท่วม มหาวิกฤตอุทกภัย 2554

หายหัวใจไปจากไดอารี่เสียร่วมเดือน

ด้วยอาการไข้เลือดออกที่เป็นต่อจากแพรวา

แทบจะกระอักเป็นโลหิตฉะนั้น

กระนั้นก็ยังไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงในช่วงชีวิต

ลงได้แม้แต่น้อย

หลังจากมะงุมมะงาหรากับประกาศเดี๋ยวยก

เดี๋ยวย้าย เดี๋ยวเปลี่ยน เดี๋ยวไม่ใช่

ของคุณพี่ ศปภ. มานานร่วมเดือน

จนเริ่มจะเป็นโรคจิต ซึมเศร้า และหวาดระแวง

ในที่สุดน้ำจากคลองประปาก็เริ่มเดินทางดาหน้า

เข้ามาที่เส้นทางที่ใครๆ ต่างก็เชื่อว่า

จ้างให้น้ำก็ไม่ท่วม เพราะไม่เคยท่วมหนัก

ไม่เคยท่วมนาน

เพราะที่นี่คือ "ดอนเมือง"

บันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพหนีน้ำท่วม มหาวิกฤตอุทกภัย 2554

สิ่งที่แม่อ้อมประหวั่นพรั่นพรึงเป็นยิ่งนักก็คือ

นอกจากเด็กน้อยแพรวา อายุเก้าปีเศษ

แม่อ้อมยังมีคุณย่าอายุเก้าสิบสองอีกท่าน

ถ้าน้ำท่วมเราจะทำกันอย่างไร

 

เมื่อไม่ได้ฉันทามติจากลูกๆ ทั้ง 4 ของคุณย่า

ความกังวลใจ ทุกข์ใจจึงถมทวีมหาศาล

เพราะได้ข้อมูลมาจากคุณแม่น้องเนรัญว่า

น้ำฝั่งดอนเมืองที่เราอยู่

ปริมาณการท่วมจะสูงไม่น้อยกว่า 1.5 เมตร

 

คุณย่าผู้ซึ่งชรายังประกอบไปด้วยโรคต่างๆ

อาทิ โรคหัวใจ ความดันโลหิตสูง และ อัลไซเมอร์

หากเราไม่รีบตัดสินใจย้ายท่านออกไปจากเขตนี้

วันอื่นจะเดินทางยากแล้ว

 

คุณเจี๊ยบ คุณแม่น้องเนรัญ

ส่งข้อความเป็นระยะๆในหน้าเฟสบุ๊ค

นอกจากนี้ยังมีคุณหมอต่อม วิสุทธิพงศ์  พรหมโคตร

น้องชายป้าหมอแหม่ม

โทร. กระตุ้นว่า "พี่อ้อมย้ายเถอะครับ"

แต่หมอต่อมก็ไม่กล้าพูดว่า

"กทม. กำลังจะเข้าจุดอับ"

"กทม. กำลังจะกลายเป็นเมืองร้าง"

 

เช้าวันที่ 22 ตุลาคม พยายามโทร.จอง TG

ก็ไม่มีแม้แต่ที่จะให้สำรอง

โทร.ไปหาลูกชายคนที่สองของคุณย่า

"เราต้องอพยพเดี๋ยวนี้ค่ะ อ้อมจะไปขอนแก่น"

 

ที่นั่นน่าจะดีที่สุดแล้ว

มีหมอแหม่ม มีรพ. ศรีนครินทร์ มีบ้านพัก

และต้องไปวันนี้ ไม่งั้นเป็นวันหยุด

long weekend เราจะเดือดร้อน และใช้เวลามาก

 

ไม่มีใครได้ทันคิดอะไรอีกต่อไป

ทั้งที่เมื่อวานเพิ่งได้รับการอนุเคราะห์คอนโด

จากเพื่อนหน่อย เพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่อนุบาล

ให้ยืมคอนโดที่สะพานควาย

ข้าวของ 2-3 กระเป๋า ไปกองอยู่ที่นั่นแล้ว

 

ดังนั้นเมื่อเปลี่ยนปลายทาง

กระเป๋าที่จัดมาขอนแก่นจึงฉุกละหุก

คว้าได้เท่าที่คว้า

ปิดบ้าน ปิดเรือน แล้วพาคุณย่าขึ้นรถของคุณอา

พุ่งตรงไปที่โคราชก่อนเป็นเป้าหมายแรก

 

 

     Share

<< (278) คิดถึงเธอจังบันทึกเมื่อกลายเป็นผู้อพยพ (ต่อ) >>

Posted on Thu 10 Nov 2011 8:56


Thanks guys, I just about lost it loonikg for this.
Santri   
Thu 8 Aug 2013 17:37 [1]
 



Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn