Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
(272) คิดถึงอาเร
(271) กีฬาสีป. 4
(270) กิเลสที่ต้องกำจัด
(269) กล้องและเลนส์ของช้าน
(268) เด็ก ป.4 _กำลังสอบ
(267) วันคืนที่เนิ่นนาน
(266) หมอฟันที่บ้าน
(265) ทำอะไรบ้างนะ
(264) รายการคนสู้โรค-โรคหืดหอบ
(263) ราชบุรีที่หวนคำนึง
(262) ความทรงจำที่เพชรบุรี
(257) ของเล่นของใคร
(258) ตอบคุณเอ้ เรื่องเทนนิส
(259) ป.4 รักเราไม่เก่าเลย
(260) จะเปิดเทอมแล้วนะ
(261) ปากเกร็ด--เกร็ดนี้มีที่มา
(256) ดวงตา และ ความเป็นมาจากแขกข้างบ้าน
(255) อยากเล่นสงกรานต์ ไม่อยากเล่นโปลิศจับขโมย
(254) เมื่อชีวิตต้องพอเพียง
(253) คุณลักษณะอันพึงประสงค์
(252) จักรยานไม่รู้เบื่อ
(251) ดำเนินต่อไป--ไม่ว่ารักหรือชัง
(249) ย้อน ภาพคอนเสิร์ต Beautiful Song for Beautiful Life@ TU
(250)จะ เรียกว่าอะไร ถ้าไม่ใช่ ความทรงจำ
(248) พิธีแต่งงานที่รพ. สงฆ์
(247) ความสุขของแม่
(246) ความสุข
(245) น้ำตาหนาว
(244) ยามลมหนาวพัดโบกโบย
(243) กว่าจะถึงวันนี้ วันที่ยังมีกันและกัน
(242) เตรียมตัวจะ เดย์ แคมป์ 2011
(241) นัดของลูก
(240) ไปดูเครื่องบิน
Skate Roller Blade
Saturday Evening
ไกล ไกล๊ ไกล
ไม่ชัด และ ไม่คม
โอ้เจ้าดวงเดือนเอย
(239) ขอบพระคุณ

 
 
Favourites Diary
 
   
 



 

(253) คุณลักษณะอันพึงประสงค์

นับตั้งแต่อยู่โรงเรียนปัจจุบัน

แพรวาได้แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการ

ต่างไปจากสมัยเล็กๆ มากทีเดียว

อย่างที่แม่อ้อมเคยเล่าเรื่องหลงกับลูกที่อิมแพ็ค

แล้วแพรวาวิ่งไปบอกพี่ที่ประจำบูธให้ช่วยประกาศตามหาแม่

"ช่วยด้วยค่ะ คุณแม่หนูหาย ช่วยประกาศให้หนูที"

555 ถ้าไม่ติดว่าแม่อาย ก็ถือว่าเป็นการแก้ปัญหาที่ใช้ได้ทีเดียว

 253 คุณลักษณะอันพึงประสงค์

คำพูดที่ให้สติแม่ อันนี้ก็มีมาบ่อยๆ ทีเดียว

หลายครั้งเราพบเรื่องราวที่น่าเสียใจด้วยกัน แม่น่ะบาดเจ็บ

ที่เห็นลูกโดนพายุอุปสรรคในเรื่องใดก็ตาม

แต่ลูกกลับบอกให้แม่ได้คิดว่า

"แม่จ๋า อาจารย์สอนหนูว่า เราโกรธได้ แต่เราต้องไม่พยาบาท"

ทั้งที่บางเรื่องเขาน่าจะโกรธ

และแม่ควรเป็นฝ่ายปลอบโยนให้เขาเยือกเย็น

แต่ลูกเกลับเป็นฝ่ายปลอบโยนแม่เสียเอง

 253 คุณลักษณะอันพึงประสงค์
 253 คุณลักษณะอันพึงประสงค์

 ช่วงหลังเราเคยคุยกันด้วยเรื่องที่ไม่สามารถควบคุมเวลาไปเรียน

หรือไปทำงานให้ไม่สายจนดูไร้วินัยอย่างที่ผ่านมา

แต่ก็ยากเย็นตรงคนที่มาเปลี่ยนดูแลคุณย่ามาถึงช้า

แม่บ่นกับแพรวาว่า "อายที่สุดเลย มีแต่อาจารย์มอง"

แพรวาตอบคำบ่นนี้ว่า

"ไม่เท่าครึ่งหนึ่งที่หนูรู้สึกหรอกคุณแม่

แต่หนูรู้ว่า เราต้องทำเพื่อคุณย่า

หนูก็บอกตัวเองเสมอว่า หนูไม่ได้อยากมาช้า

และหนูมีความรับผิดชอบ

อย่างน้อยคุณย่าก็จะมีคุณแม่ดูแลอยู่

ไม่ได้ปล่อยให้อยู่บ้านคนเดียว"

 
 
แม่ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประทานลูกสาวที่ดีคนนี้มาให้แม่
 
ขอบคุณหัวใจสวยงามของแพรวา
 
ที่อย่างน้อยหัวใจดวงนี้ ก็เป็นสิ่งที่ช่วยให้หัวใจของแม่
 
ชุ่มชื่นและมีความสุขได้ แม้จะเหน็ดเหนื่อยอย่างไรก็ตาม
 
ที่ขอบคุณยิ่งกว่า ก็คือโรงเรียนที่ดีของลูก
 
เพราะโรงเรียน เพราะอาจารย์
 
ได้ช่วยปลูกฝังคุณลักษณะอันพึงประสงค์ให้ลูกของแม่
 
"เรียนรู้ สู้ชีวิต จิตมั่นคง ดำรงคุณธรรม"
 
ได้อย่างแท้จริง
 
ตั้งใจเรียนนะลูก ให้คุณลักษณะนี้คงอยู่กับหนูไปให้นานเท่านาน
 
แม่เชื่อว่าหนูจะอยู่รอดได้ในสังคม
 
ไม่ว่าวันนี้หรือเมื่อใดก็ตาม แม่เชื่อเช่นนั้น

 

     Share

<< (252) จักรยานไม่รู้เบื่อ(254) เมื่อชีวิตต้องพอเพียง >>

Posted on Fri 8 Apr 2011 22:35


อ่านแล้วแอบน้ำตาซึมค่ะคุณอ้อม ^^ น้องแพรวาน่ารักเหลือเกิน คุณอ้อมสอน+เลี้ยงดูน้องมาดีด้วยแหละค่ะ ดีใจและปลื้มใจแทนจริงๆนะคะ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับข้อมูลผ่านทางเมล์ค่ะ
kaew/poon hom'mom   
Sun 10 Apr 2011 18:45 [1]



Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn