Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
(262) ความทรงจำที่เพชรบุรี
(257) ของเล่นของใคร
(258) ตอบคุณเอ้ เรื่องเทนนิส
(259) ป.4 รักเราไม่เก่าเลย
(260) จะเปิดเทอมแล้วนะ
(261) ปากเกร็ด--เกร็ดนี้มีที่มา
(256) ดวงตา และ ความเป็นมาจากแขกข้างบ้าน
(255) อยากเล่นสงกรานต์ ไม่อยากเล่นโปลิศจับขโมย
(254) เมื่อชีวิตต้องพอเพียง
(253) คุณลักษณะอันพึงประสงค์
(252) จักรยานไม่รู้เบื่อ
(251) ดำเนินต่อไป--ไม่ว่ารักหรือชัง
(249) ย้อน ภาพคอนเสิร์ต Beautiful Song for Beautiful Life@ TU
(250)จะ เรียกว่าอะไร ถ้าไม่ใช่ ความทรงจำ
(248) พิธีแต่งงานที่รพ. สงฆ์
(247) ความสุขของแม่
(246) ความสุข
(245) น้ำตาหนาว
(244) ยามลมหนาวพัดโบกโบย
(243) กว่าจะถึงวันนี้ วันที่ยังมีกันและกัน
(242) เตรียมตัวจะ เดย์ แคมป์ 2011
(241) นัดของลูก
(240) ไปดูเครื่องบิน
Skate Roller Blade
Saturday Evening
ไกล ไกล๊ ไกล
ไม่ชัด และ ไม่คม
โอ้เจ้าดวงเดือนเอย
(239) ขอบพระคุณ
(238) เขียนก่อนจะต้องพักยาว
(237) ป้าแหม่มไปอังกฤษ
(236) ตอบแทนสังคม ที่ โรงเรียนวัดเนินไม้หอม
ขอบคุณเว็บมาสเตอร์
(235) นิทรรศการหนอนไหม ป.3 และแจ้งบัตรไม่เหลือแล้วนะคะ
(234) ช่วงนี้ใกล้สอบและส่งข่าวเรื่อง walking with dinosaurs
walking with dinosaurs
(233) (เพิ่มเติม) กิจกรรมแต่งหน้าเค้ก ของเด็ก ป.3
(232) รองเท้าลด 90 เปอร์เซนต์ แต่ฉันโง่ ร้อยเปอร์เซนต์
(231) คิดถึงค่ะ

 
 
Favourites Diary
 
   
 



 

(243) กว่าจะถึงวันนี้ วันที่ยังมีกันและกัน

เหมือนหญิงสาวที่เฝ้าดูใจชายหนุ่ม

กว่าที่แม่อ้อมจะตัดสินใจเข้ามาสู่ครอบครัวของไดคลับ

 243 กว่าจะถึงวันนี้ วันที่ยังมีกันและกัน  243 กว่าจะถึงวันนี้ วันที่ยังมีกันและกัน
 

ความรู้สึกไม่มั่นใจมันมากมาย

ประหนึ่งจะต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญฉะนั้น

เพราะจำได้ดีว่า ได้บอกกับอาจารย์เม้ง หรือคุณนาตาลี

ในเว็บของครูรส คิวคิดว่า "เขียนไม่เป็นค่ะ เริ่มไม่ถูกจริงๆ"

 

คุณหนิง คุณแม่ของน้องปาล์มมี่และปีโน่

เป็นแรงบันดาลใจสำคัญ เพราะอ่านไดฯ ของเธอผู้นี้แล้ว

เราสนุกสนาน ชื่นบาน เรามีความรู้สึกร่วมไปด้วย

ที่สำคัญ แพรวาก็อยากมีไดอารี่ของเธอเองบ้าง

อือม์--แม่อ้อมเริ่มคิดว่า "ท่าทางจะต้องเริ่มแล้วละมัง"

เพราะปกติมีงานเขียนลงหนังสือ แต่ตอนหลังไม่ได้เขียนอะไรเลย

เกรงจะไม่ได้ลับคมมีด แล้วปล่อยให้มันทื่อไปเสียเปล่าๆ

ว่าแล้วก็ถือเอาฤกษ์ ลูกไปสอบนี่แหละ ลองเริ่มซะเลย

 

การนี้ช่างแตกต่างกันไป

เพราะตรงข้ามกับคุณพ่อโดยสิ้นเชิง

ที่ไม่ชอบให้แม่อ้อม กล่าวถึง ไม่ว่าจะในลักษณะแสดงอาการชื่นชม

บ่มรัก จี๋จ๋า หวือหวา หรือพาดพิงถึงคุณพ่อ อะไรก็ตาม

--คุณพ่อไม่ชอบเลย--

และไม่ปลงใจให้เขียน--เพราะชีวิตเป็นเรื่องส่วนตัวของเรา

 

เริ่มทำหน้าแรก เดือนมีนา 51 ด้วยรูปเล็กจิ๊ดขนาด ไม่เกิน 2 นิ้ว

อายน่ะอายแน่ เพราะทำไม่เป็น และดูมันพรึ่ดไปหมด จนลายตา

แต่คิดเอาว่า เราแค่นั้นที่อ่าน เราแค่นั้นที่รู้ว่าเราเขียน

มันไม่ใช่เลย เพราะเริ่มมีผู้มาเยี่ยมเยือนและพูดคุยกันไปมา

 

บ่อยครั้ง ที่กำลังจะไป กำลังจะไม่เขียน

แต่คำว่า ไดอารี่คลับ ก็มักเข้ามาแว๊บๆ ในใจให้เราต้องคลิกเข้ามาดู

มีใครมาเขียน มีใครมาถาม มีใครมาบอกอะไรไหมหนอ

 

เกือบสามปี ที่เขียนแล้วมีความสุขทุกครั้งที่ได้ย้อนกลับไปอ่าน

เพราะถ้าให้ลงสมุดบันทึก คงไม่สะดวกหารูปมาแปะ

แต่อย่างไรความคิดที่จะเขียนในแบบวิธีดั้งเดิมนั้น

ก็ยังมีมาอยู่ในห้วงคำนึงอยู่บ่อยครั้ง

หากแต่ยังอยากให้หน้าได แพรวาแด๊ดดี้

เป็นที่ที่อาเร เพื่อนรักของแม่อ้อมจะได้เข้ามาแวะหา

เป็นที่ที่คุณลุง คุณป้าของหนูแพรวาที่อยู่ต่างจังหวัดได้เข้ามาเห็น

ความเติบโต และความเป็นไปของเด็กน้อยของแม่

และเป็นที่ที่คนที่คิดเหมือนๆ กันมาพูดถึงสิ่งที่รู้สึก

แต่แม่อ้อมยืนยันว่า ไม่ใช่ที่ที่อยากแสดงความรักครอบครัว

เหมือนที่มีใครคนหนึ่งพูดให้แม่อ้อมฟังว่า

เขาไม่มีเวลาอ่านเรื่องครอบครัวเรา

เพราะไม่มีอะไรนอกจากไปเที่ยว

แม่อ้อมว่า ถ้าใครอ่านหน้าไดฯ นี้คงทราบว่า

"เราไม่ค่อยได้เที่ยว"

มีก็แต่เรื่องของลูกเป็นสารัตถะ เรื่องของแม่เป็นลำดับรอง

กับแอบบ่นเพ้อ ว้าวุ่นไปตามประสา

 

 

และเมื่อวันนี้มาถึง

วันที่ไดฯ คลับมีอายุครบ 7 ปี

แม่อ้อมแม้จะไม่คุ้นเคยกับคุณกวง และคุณนาน่า

แต่ก็อยากที่จะแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ

กับพื้นที่ที่ได้เอื้อเฟื้อให้หลายๆ ครอบครัว มีช่วงเวลาของการบันทึก

เพราะยามได้ย้อนอ่านกลับไป ยังแอบยิ้ม กับเรื่องที่ประทับใจ

ยังมีน้ำตาปริ่ม ในเรื่องที่เคยทุกข์

หลายเรื่องทำให้ประหลาดใจว่า "เหตุการณ์นี้เกิดตอนนี้หรอกหรือ"

 

สิ่งที่คุณทั้งสองคิด และสร้าง

เป็นสิ่งที่ให้คุณค่าทางใจกับคนจำนวนมากมาย

จึงเชื่อโดยไม่ลังเลว่าสิ่งที่ดีเช่นนั้นย่อมจะสะท้อนกลับหาคุณทั้งสอง

มากมายมหาศาลดุจเดียวกัน

 

ขออำนวยพรให้ไดอารี่คลับ และเพื่อนร่วมบ้านของไดคลับทุกท่าน

ประสบความสุขจากการได้เขียน และมีความสุขในโลกแห่งตัวอักษร

ภายใต้บ้านหลังที่คนสองคนได้ร่วมกันสร้าง

และขอบคุณอีกครั้งในวันนี้

ในวันที่ยังมีกันและกัน

     Share

<< (242) เตรียมตัวจะ เดย์ แคมป์ 2011(244) ยามลมหนาวพัดโบกโบย >>

Posted on Thu 20 Jan 2011 20:24


คุณสองคนเป็นคนที่พี่อ้อมจะระลึกถึงเสมอค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ :)

พี่อ้อม   
Thu 20 Jan 2011 22:20 [2]

คุณสองคนเป็นคนที่พี่อ้อมจะระลึกถึงเสมอค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ :)

พี่อ้อม   
Thu 20 Jan 2011 22:18 [1]



Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn