Calendar
 
   
 
Diary Update
 
 
(227) หนูไม่ได้ดื้อ
(226) ขอบคุณและคิดถึง
(225) แพรวาไปเพชรบุรี (2)
(223) ความกังวลของแพรวา
(224) แพรวาไปเพชรบุรี
(222) ความสุขหลังเลิกเรียนที่สธมก.
(221) เพื่อนกำลังจะหายไปอีกคน
(220) ศรีราชา
(219) หาย หก ตก หล่น
(218) ไร้ทิศทาง และ ตอบเรื่องสมาร์ทคิดส์
(217) วิถีชีวิต ป.3
(217) สติ๊กเกอร์
(215) เปิดเทอม
(216) ตลาดน้ำอโยธยา
(214) สิบบาทขาดตัว
(213) หน้าที่หลัก Nasal Irrigation
(211) เกือบฝ่าเคอร์ฟิว
(212) บัญชีสมาร์ทคิดส์
(210) บ้านฉันไม่เครียด
(209) ยากเย็น
(208) อาลัย
(207) พิพิธภัณฑ์ช้างเอราวัณ
(206) มอบตัว ป.3
(205) แรงงงงง
(204) at the sea
(203) ชอบหนังสือเล่มนี้จัง
(202) ปิติยิ่งในวันฉัตรมงคล
(201) จะจำไว้---ไม่ลืม
(199) เกินกว่าจะห้ามใจ
(200) ปฏิบัติธรรม
(198) A journey of 3 little girls (Sattahip Part II)
(197) สัตหีบรำลึก
(196) crocs ลดราคา
(195) ไปทำบุญ (เพิ่มเติม)
(194) นกน้อยกับคุณย่าทวด
(193) ในที่สุดก็ได้เจอกัน
(192) ซัมเมอร์มาแล้ว
(191) ไป Dream World
(190) เด็กน้อย

 
 
Favourites Diary
 
   
 



 

(209) ยากเย็น
 209 ยากเย็น 209 ยากเย็น
 
 
 
 209 ยากเย็น
 
 
 
 209 ยากเย็น
 
 
 
 209 ยากเย็น
 
 
 
 209 ยากเย็น
 
 
วันที่ 19 พฤษภาคม
 
บริษัทฯ วุ่นวายสับสน แม่อ้อมต้องจัดรถ
 
เพื่อให้พนักงานบางส่วนกลับบ้าน
 
บางส่วนทำตามแผนฉุกเฉินที่ต้องไปทำงาน
 
ที่สำนักงานสาขา
 
แผนกเราต้องอยู่รอเพื่อให้พนักงานไปจุดต่างๆ
 
จนบ่ายสอง--คุณวินเซนต์ ผู้บริหาร
 
เดินมาบอกว่า เขากำลังมาเผาตึกข้างๆ แล้ว
 
รีบออกไปจากที่นี่ แล้วกลับบ้านไปเลย
 
มิใยที่จะบอกคุณวินเซนต์ว่า
 
พวกเราจะต้องไปที่สุวรรณภูมิอีก
 
ที่สุดก็ยกเลิกการเดินทาง
 
แล้วก็กลับบ้าน
 
ผ่านถนนหนทาง--ท่ามกลางสิ่งที่เห็น
 
และรู้สึกได้ถึงบรรยากาศ
 
ที่น่าหวั่นกลัวเป็นที่สุด
 
ในใจนึกถึงพระบารมีของพระเจ้าอยู่หัว
 
ขอให้ประชาชนปลอดภัย อย่าให้ประเทศชาติ
 
ต้องสูญเสียอะไรอีกเลย
 
แล้วใจก็แวบขึ้นมาอย่างรุนแรง
 
แล้วพระองค์ท่านล่ะ
 
แม่อ้อมโทร.ไปหาคนใกล้ตัว
 
"พระเจ้าอยู่หัวจะปลอดภัยมั้ย"
 
คนใกล้ตัวตอบมาว่า
 
"กองทัพเรือจะสละชีพ ถวายการอารักขา
 
ทุกพระองค์ อย่างสุดชีวิต"
 
แม่อ้อมฟังแล้ว คิดอยู่เพียงว่า
 
"ขอให้พระองค์ท่านปลอดภัย
 
ขอให้ทุกพระองค์ปลอดภัย"
 
เพียงแค่นึก น้ำตาก็คลอจนจะไหลลงมาเดี๋ยวนั้น
 
 
วันนี้แม้เหตุการณ์สงบลง
 
หากในใจกลับต่อสู้กันเหลือเกิน
 
ระหว่างความรู้สึกเกลียดชัง กับการให้อภัย
 
พยายามที่จะมองอย่างเป็นกลาง
 
มองอย่างไม่เข้าข้างใคร
 
แต่ทำไมหัวใจมันเจ็บช้ำ
 
จนยากจะปลงใจอภัยให้ได้--
 
ช่างยากเหลือเกิน
 
 209 ยากเย็น

     Share

<< (208) อาลัย(210) บ้านฉันไม่เครียด >>

Posted on Sat 22 May 2010 22:26


คนที่เราเป็นห่วงที่สุดคือคนๆเดียวกันค่ะ
"ในหลวง"ของเรา

ทำใจไม่ได้ ที่จะให้อภัยคนที่ทำร้ายท่านจริงๆ
kus.15   
Sat 22 May 2010 22:46 [1]



Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 
 
The best template from http://www.oblog.cn