จุดหมายปลายทางที่เราตั้งใจจะใช้เวลาในวันหยุดยาวครั้งนี้อยู่ที่

สวนสนประดิพัทธ์

แต่ไหนๆ ลูกก็อยู่ในวัยเติมข้อมูลได้เรื่อยๆ ดิฉันจึงใช้เวลาช่วงที่รถเคลื่อนตัวไปช้าๆ

เล่าให้ลูกฟังว่า อีกไม่กี่วันนี้จะถึงวันที่พระเจ้าอยู่หัวทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี

ลูกถามอย่างไม่เข้าใจว่า “ครองสิริราชสมบัติ 60 ปี หมายถึงอะไรคะ”

แม่อธิบายว่า “หมายถึงทรงทำงานในฐานะพระมหากษัตริย์มานานถึง 60 ปีแล้ว

ตั้งแต่พระองค์อายุเพียง 18 ปี” ลูกทำตาแป๋วฟังอย่างสนใจ

ดิฉันจึงเล่าต่อไปโดยพยายามใช้คำง่ายๆ ว่า

“ทรงพัฒนาความเป็นอยู่ของคนไทยให้พึ่งตนเองได้ ให้สามารถแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

ให้มีการศึกษา มีอาหารรับประทานอย่างพอเพียง มีสุขภาพที่ดี

มีที่อยู่อาศัยและไม่หยุดที่จะทรงพัฒนาต่อไป คราวหน้าถ้าเรามาหัวหินกันอีก      

แม่จะพาแพรวาไปดูโครงการหุบกระพง ที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี

ซึ่งเป็นโครงการหนึ่งในหลายๆ โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ

ที่ในหลวงทรงริเริ่มทำเพื่อคนไทย” แพรวาทวนชื่อหุบกระพงอย่างสนใจ

แล้วถามว่า

“มีอะไรที่หุบกระพงล่ะคะแม่”

ดิฉันนึกถึงรายละเอียดของหุบกะพง แล้วเล่าต่อไปว่า

“ก็จะมีโครงการเพาะปลูก สมัยก่อนเกษตรกรบริเวณหุบกะพงยากจนมากไม่มีที่ดินทำกิน

พระองค์ทรงริเริ่มโครงการที่เป็นความร่วมมือระหว่างประเทศอิสราเอลกับประเทศไทย

ส่งผู้เชี่ยวชาญมาจัดทำโครงการพัฒนาหุบกะพง มีการปลูกพืช ตามหลักวิชาการ

ตามความต้องการของตลาด จัดตั้งสหกรณ์การเกษตร ส่งเสริมให้เกษตรกร

แปรรูปผลิตผลทางการเกษตร และทำหัตถกรรมเครื่องจักสาน

จากป่านศรนารายณ์และหญ้าแฝก”

แพรวาทำหน้าตาตื่นเต้นแต่ไม่วายแสดงความคิดเห็น

“สงสัยจะเหมือนที่คุ้งกระเบนที่คุณแม่เคยพาไปดูใช่มั้ยคะ”

แม่ประหลาดใจกับความช่างจำของลูกมาก

“หนูยังจำศูนย์ศึกษาการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบนได้หรือลูก”  

ลูกพยักหน้ารับ เพราะดิฉันเคยเดินทางไปที่จังหวัดจันทบุรีและพาลูก

ไปด้วยกันที่คุ้งกระเบน ด้วยมีความเชื่อว่าจะปลูกฝังเด็กต้องให้เห็นบรรยากาศจริง

หนูแพรวาถามอีกว่า

“โครงการของในหลวงมีเยอะแค่ไหนคะแม่” ดิฉันพยายามนึกหาคำตอบ

”เท่าที่แม่ทราบ ประมาณ 3,000 กว่าโครงการค่ะ”

และด้วยเหตุนี้องค์การสหประชาชาติ จึงได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาต

ทูลเกล้าฯ ถวายรางวัลเกียรติยศด้านการพัฒนา

ของโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (United Nation Development Programme Award-UNDP) เพื่อเฉลิมพระเกียรติ

และแสดงความตระหนักถึงการที่ทรงอุทิศพระวรกาย และพระวิริยะอุตสาหะ

ในการพัฒนามนุษย์ ยกระดับความเป็นอยู่รวมทั้งนำประโยชน์ และความเจริญ

อย่างยั่งยืนมาสู่ประชาชนชาวไทยทั้งประเทศ

ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึงสถานพักฟื้นและพักผ่อนกองทัพบก

สวนสนประดิพัทธ์ ที่มีหาดทรายขาว สวยงามทอดยาวหลายกิโล

มีทิวสนเป็นแนวขนานกับหาดทราย น้ำเป็นสีครามสวยสะอาดตา

เรารับความชื่นเย็นจากอากาศของสถานที่ที่เดินทางไปพัก

แต่ในขณะเดียวกันดิฉันก็ทราบว่าที่ครอบครัวของเราร่มเย็นเป็นสุขได้เช่นนี้

ก็เพราะส่วนหนึ่งเรายึดแนวทางตามพระราชดำริด้วยการน้อมนำ

หลักเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในชีวิต สอนให้ลูกรู้จักประหยัด

สำนึกในคุณค่าของเงินและเวลา ไม่สุรุ่ยสุร่าย แต่ที่สำคัญเราสองคนพ่อแม่

ต้องการสร้างลูกให้เป็นพลเมืองที่ดีของประเทศ รู้จักบุญคุณของถิ่นที่เกิด

วันหนึ่งเขาจะต้องตอบแทนคุณของแผ่นดิน อย่างน้อยจะต้องไม่คดโกง

หาประโยชน์ใส่ตน ไม่ทำร้ายผู้อื่นเพียงเพื่อให้ตนอยู่ได้

และที่สำคัญต้องมีความเอื้ออาทรต่อเพื่อนพี่น้องร่วมชาติด้วย

เพราะสังคมจะมีความสงบได้ต้องประกอบไปด้วยพลเมืองที่มีความสุขเสมอกัน

และเป็นสังคมแห่งความเอื้ออาทร