calendar

วัคซีนไข้หวัดใหญ่

แพรวาไปฉีดวัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่ประจำปี เหมือนที่เคยกระทำมาทุกปี

ตามคำแนะนำของ ผศ. พญ. อรพรรณ โพชนุกูล

คุณหมอรักษาภูมิแพ้ของแพรวาตั้งแต่ 8 เดือน

วันนี้แม่นัดกับแพรวาว่า

“ไม่ควรร้องไห้เสียงดังแล้วนะลูก หนูโตแล้ว 6 ขวบกว่าแล้ว”

“ร้องกรี๊ดๆ ก็ไม่ได้ เพราะโตจนอยู่ป. 1 แล้ว

และถ้าร้องลั่นเสียงดัง ผู้คนจะแตกตื่น”

แพรวาคับข้องจนรู้สึกไม่อยากให้ถึงเวลาฉีดวัคซีน

เธอบอกว่า “อึดอัดหัวใจซะจริง ร้องก็ไม่ได้ ไม่ฉีดก็ไม่ได้”

เมื่อถึงเวลานัด แพรวาให้ความร่วมมือในการตรวจร่างกายอย่างดี

ทำหน้าละห้อย เวลามีการขานชื่อแล้วแม่พยายามตั้งใจฟัง

เธอแอบบ่น “แหม—กลัวลูกจะเจ็บช้าเนอะ ตั้งใจฟังใหญ่”

เออพาลจริงแฮะ ไอ้ลูกคนนี้ แต่แม่ก็นั่งยิ้มกริ่ม ทำทีไม่สนใจไปตามเรื่อง

พอถึงเวลา คุณพ่ออุ้มแพรวาไว้ คุณพยาบาลดึงกางเกงลงแล้วปักเข็มฉึก

เสียงแพรวา ร้องลั่น แต่ไม่ใช่ร้องโฮแบบทุกครั้ง

เธอร้อง “โอ๊ย—เจ็บ เจ็บ โอยยยยย โอ๊ย โอย”

ป้าจิ๋มภรรยาอาจารย์หมอปรีชา เจ้าของคลีนิก ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร

ผู้คนในคลีนิกต่างชะโงกหน้ามามอง อมยิ้มขำเจ้าเด็กกลัวเจ็บ

คุณพ่อชื่นชม “เก่งมากลูก ไม่ร้องไห้แงๆ เหมือนปีที่แล้ว

ถึงจะโอย โอ๊ย โอย แต่พ่อว่าก็ยังพอมีศักดิ์ศรีเด็กป. 1 หน่อย”

แพรวาตอบ

“ก็ใครจะกล้า เล่นอบรมการร้องมาก่อนล่วงหน้าทั้งวัน ถ้าขืนร้องไห้แงๆ

คุณแม่คงอับอายขายหน้า หนูเห็นแก่คุณแม่นะเนี่ย”

โอ้โห---ยังมีหน้ามาทวงบุญคุณ ขอบคุณนะคะ คุณนายแพรวา